Бұл зерттеу Қазақстанда өмір сүретін ұйғыр түріктеріне жүргізілген далалық зерттеудің әдістемелік негізін, алынған деректерді және зерттеу барысында жинақталған тәжірибелерді қарастырады. Халықтану зерттеулерінде далалық зерттеудің тек мәлімет жинау құралы ғана емес, сонымен қатар мәдени мағынаны түсіну үдерісінің негізгі құрамдас бөлігі екені атап көрсетілген. Осы тұрғыда зерттеуде қатысушы/қатыспаушы бақылау және сұхбат әдістері қолданылып, ұйғыр мәдениеті мен халық медицинасына қатысты деректер жиналды. Зерттеу аясында Алматы, Жаркент, Шоншы және маңайындағы аймақтарда шамамен 250 информантпен сұхбат жүргізіліп; күнделікті өмір, той және жерлеу дәстүрлері, халық емшілігі тәжірибелері, ауруды қабылдау түсінігі мен емдеу әдістері табиғат пен адам байланысы аясында зерттелді. Зерттеу сондай-ақ далалық зерттеуді әсіресе шетелде және өзге мәдени ортада жүргізудің зерттеуші үшін қандай қиындықтар мен тәжірибе әкелетінін көрсетеді. Әйел зерттеуші ретінде далада жұмыс істеу барысында жинақталған тәжірибелер далалық зерттеудің тұлғалық әрі кәсіби өзгеріске әсерін көрсетеді. Қорытындылай келе, бұл зерттеу халықтанудағы далалық зерттеулердің теориялық білімді тексеретін әрі жаңа деректер қалыптастыратын динамикалық үдеріс екенін айқындайды.